یک بار پس از درگذشت شاهرخ مسکوب پرسید: «چه مانده است از آن همه شور زندگی جز چند نوشته!؟» و میشد فهمید که شتر را دیده است که دارد به در خانه اش نزدیک میشود. هشتادساله شده بود و همه داشتند به مناسبت تولدش و بزرگذاشت «کاوه» سالاری اش بزرگش میداشتند. ولی زیاد خوشش نمیآمد، یا من این گونه میفهمیدم. من اما معتقدم که باید رفت و راه را برای «آیندگان» باز گذاشت. این که ما در زندگیمان چه کرده ایم و چه تاجی به سر خودمان و «زندگی» زده ایم، «کارنامه» ی خود ماست. هیچکس هیچ بدهکاری ای به «ما» ندارد که «جنازه» ی اندیشه های ما را به دوش بکشد، هر چقدر هم که «تازه» باشند؛ هر نسلی تجربه ی خودش را دارد. پس زمانش که رسید، باید رفت؛ این قانون زندگی است و «راز فساد گل سرخ» به باور سهراب سپهری که چه بینوا رفت و من چه غصه ها که برای رفتنش نخوردم و برای رفتن شاهرخ و حالا برای رفتن محمد عاصمی... و لابد باید منتظر روزی بود که... چه بگویم؟

  رفتنش زود نبود، ولی اگر آن بیماری ی سرطان کذایی نبود، حالا حالاها میتوانست بماند و همچنان به جهانگردی اش ادامه دهد و «کاوه» را به شماره ی 200 هم برساند، ولی سرطان آمد و بساطش را جمع کرد. سرطان بساط سهراب را هم جمع کرد و بساط شاهرخ را و... رفتن این آخری که «تصمیم داشت [تا پاسخ قطعی ی آزمایشگاه و پزشک] سرطان نداشته باشد» خیلی اذیتم کرد. رفتن عاصمی هم زمان میخواهد تا «عادت» شود.

بالای صفحه