مردی با کلاه در خانه ام را زده است. موهای پرپشتی دارد که در حقیقت ندارد. انگار کلاه گیس پرمویی را روی سر تاسش گذاشته و روی آن، این کلاه بیمزه را سرش کشیده است. از کوچه ای پهن و خاک آلود به سمت بالای کوچه در حرکتم. چند زن را میبینم که به فارسی شعر میخوانند و سعی میکنند در کنارم راه بروند. با لبخند موذیانه ای نگاهم میکنند. میزنمشان. یکیشان میافتد. بچه ای دارم که لخت است. او را برمیدارم. بعد میبینم آن مرد کلاهی دارد زاغ سیاهم را چوب میزند. جایی میروم که چیزی برای بچه ی لختم بخرم. پول میگیرند و وارد پاساژی میشوند، ولی دیگر خبری از ایشان نمیشود. میروم داخل پاساژ، اما همه ی دکانها سوخته اند. همه جا پر است از قیر و لجن. برمیگردم. بچه ام را میاورند که عوضی است. اصلا بچه ی من نیست. از جایی بلند میپرم و میروم یقه ی آن مرد کلاهی را میگیرم که دارد زاغ سیاه خانه ام را چوب میزند. زنانی را میبینم که جشن گرفته اند و دارند میرقصند. چیزهایی از میان قصه های من درآورده اند و به شعر کشیده اند. چه ترسناکند. 

همه شان پیر شده ی همان کسانی اند که سالها پیش با هم کودک بودیم و حالا همان قیافه ها بزرگ شده اند، نه، پیر شده اند. به خانه برمیگردم. سه تا از همان زنان موذی که مسخره ام میکردند و زده بودمشان، در خانه ام هستند. داد و بیداد راه میاندازم. زن همخانه ام دوستشان است.

بچه ای را در آغوش دارم، اما میترسم. خیلی میترسم. خیابانها چراغ ندارند. برق ندارند. چند لامپ زرد رنگ ِ رنگ پریده، با فاصله از دور پیداست.  رادیو برنامه دارد و دارد دستور ساختن اکسیر جوانی را میدهد. اکسیر جوانی را همه درست کرده اند. زنی در میان جوی آبی، پس مانده ی آن معجون و آن اکسیر جوانی را هورت میکشد. کله اش را کرده است میان آن معجون و هر بار که سرش را بالا میگیرد، جوانتر میشود. من پشت پنجره ای ایستاده ام و تلاش این زن را برای جوانتر شدن تماشا میکنم. زن، هر بار که سرش را از میان آبها و تالابها بالا میگیرد، جوانتر شده است.

من هم معجون را ساخته ام. سرم را از پنجره بیرون میکنم و به زن میگویم: اگر زیاد سرش را در این معجون فرو کند، بچه خواهد شد. زن میگوید: چه خوب، آرزوم همین است. رادیو میگوید: حالا که کارتان تمام شده، اول پریزهای برق را بکشید، بعد سیستم معجون سازی را خاموش کنید و من فکر میکنم که این راستها چقدر خوب میفهمند. برای راستها همه چیز حساب و کتاب دارد. چپها هستند که کارشان حساب و کتاب ندارد. همینجوری همه چیز را به هم میریزند و بعد همه را، همه را گرفتار صیغه بازی میکنند.

 چه جانورهایی هستند. از همه شان میترسم. همه شان دندانهایی تیز و تلخ دارند. سیبیلشان استالینی است. حتا سبیل زنانشان استالینی است. موهاشان را کوتاه کوتاه کرده اند و پس کله شان با تلخی نوشته اند: «کارگران جهان متحد شوید!»