درست کنج میدان «کله سیاهها» پلاک 13، بوتیک شیکی است که تنکه، پستان بند، پیراهن زیر، عرق گیر، حوله و ملافه میفروشد. زیر این بوتیک، راه پله ی تاریک و غم گرفته ای است که بالای سر درش به دو زبان فارسی و آلمانی نوشته اند: «انجمن ادبی عشقی»

         راه پله ها تاریک است و در انتهای کنج آن که پیچ میخورد، به سمت طبقه ی پائین تر، یک آئینه ی زنگ زده ی زهوار در رفته به دیوار چسبانده اند، که هر کس از این پیچ میپیچد، خودش را در این زنگار غمزده ببیند و از خودش بدش بیاید.  تقی اما از خودش بدش نمیآید. از بازار دست دوم فروشها کت و شلوار زپرتی ای خریده است و اتفاقا در همان مترویی که راهی «انجمن عشقی» است، رقاصه را میبیند که ته مترو نشسته  و تنهای تنها گازی به سیب زنگ زده ی پوسیده ای میزند و بعد تفش میکند.

همچنان و همچنان میخواهد رقاصه را نرم کند که مثل آن سالها که در ایران برو/بیایی داشت و در هیئت رقاصه و هنرپیشه ای در فیلمفارسیها خودی نشان میداد، لابد حالا حالی «زنده» به تقی بدهد. رقاصه اما پیر شده است. نه خیلی پیر، ولی دیگر شادابیهای پیشینش را ندارد. نرقصیدن کمی یغورش کرده و قرصهای روانگردان، بیحال و بیرمقش...    در انجمن ادبی عشقی، شهلا پشت میزی شعرهای تازه اش را میخواند. شهرزاد پس از پایان شعرخوانی بسراغش میرود و همچنان افسرده میگوید: «این مردها دست از سرم بر نمیدارند. ببین چه میگویند!»

شهلا همراه با نوازشی میگوید: «ولشان کن! خودت را اذیت نکن!» رقاصه، اما، خسته تر از آن است که تیر نگاهها و خنده های ایرانیان «انجمن عشقی» زخمی اش نکند.

اهالی «انجمن عشقی» دیگر نمیتوانند نیش تیزشان را در بدن ترد رقاصه فرو کنند. شهرزاد تا توانسته به این «مردها» سنگ زده است. بدشانسی از این بیشتر نمیشود. حالا باید مردها دنبال «سوژه»های تازه ای بگردند. شهرزاد جانش را برداشته و در رفته است، هرچند که دیگر... شعر و رقصش تعطیل شده است. حیف...

آئینه ی بدقواره ی انجمن عشقی همانگونه تقی را کج و کوله نشان میدهد. همه ی تقی ها را کج و کوله نشان میدهد. انگار آئینه ای راست تر از این در این جهان نیست...