باید یکی را پیدا کند که باهاش مصاحبه، نه، گفتگو کند. فارسی هم یادش رفته است. این همه شعار داده است که فارسی سره بنویسید [!] و حالا که حرصش درآمده، شعارهاش همه شده اند کشک...! این طوری نمیشود. باید گفتگویی «من درآوردی» هم شده، راه بیاندازد و نقطه نظراتش را بگوید. بهتر است گفتگو نوشتاری باشد. اینطوری میشود منتشرش کرد. میشود توش دست برد. بعد در کتاب چهل و نهمی چاپش کرد. حالا با این دوازده تا کتاب چاپ نشده اش چه کار کند؟ چه خاکی به سرش بریزد؟ هیچ ناشری کتابش را منتشر نمیکند.

 مجبور است بعضی شبها شوفری کند و پولهای حلال کرده و طیب و طاهری را که از این غربیهای «امپریالیست» میگیرد، جمع کند و بعد کتابها را با بدبختی و دانه دانه منتشر کند و... بعد یکی یکی  - به ضرب و زور - به مردم بفروشاند.

وای که چه سخت است. کسی نیست یقه اش را بگیرد و بگوید: «بیا جان مادرت با من مصاحبه کن! بیا آنقدر از من تعریف کن که این زنک و زنهایی مثل او زیر دست و بالم له شوند!»

آه... چقدر دلش میخواست ترتیب این زنک را بدهد و بهش بفهماند که هیچ گهی نیست و فقط برای لای پای مردها خوب است! برای زیر ران مردها و همین مردها هستند که روی اینها میافتند و خونین و مالینشان میکنند، حامله شان میکنند و مهرشان را به پیشانیشان میکوبند. حامله شان میکنند.

آه... چه احساس خوبی است ترتیب یک زن پرمدعا را دادن و زنک را به زیر ران کشیدن. البته یک کمی خرج دارد. باید دسته گل خرید. گاه مثلا گوشواره ای یا چیزی شبیه به این آت/آشغالها، یا مثلا جور رستورانشان را کشید. پول وکانسشان را داد...  یا هی هندوانه زیر بغلشان گذاشت و... بعد قیشان کرد.

 تفشان کرد و بهشان فهماند که هیچی نیستند. فقط خوبند که بهشت زیر پای مردها باشند. باید چای و چلوی مردها را آماده کنند. تازه آن وقت است که میشوند زنی بزرگ، چون پشت سر یک مرد بزرگ قرار دارند.

 آخ... چقدر دلش میسوخت که پشت سر این جنده ها هیچ مردی نیست. هیچ مردی. خودشان هستند. خودشان پشت سر خودشان هستند.

  زن تقی که کشیک شب بوده و تازه از سر ِ کار برگشته، با احتیاط میچپد تو رختخواب که مردک را بیدار نکند. تقی خر خر میکند. انگار خواب بدی میبیند. نفسش به تنگی افتاده است. زن که از خستگی دارد میمیرد، به عنوان قرص خواب کتاب «جنس دوم» سیمون دوبوار را برمیدارد که چند کلمه ای بخواند، تا لابد در حسرت «آزادی فرنگی» چرتکی بزند...

 روح سرگردان تقی غلتی میزند. از جاش بلند میشود و تا زن را کنارش میبیند، دو دستش را دور گردن ظریفش حلقه میکند و با عربده میگوید: «لامصب، تو از کجا پیدات شد! من شاشیدم به گور اون شوهر قرمساقت!»

 زن، برای این که خودش را خلاص کند، کتاب سیمون دوبوار را محکم تو سر شوهرش میکوبد و میگوید: «مرد حسابی، مگه خل شدی؟» و با خودش فکر میکند: «الاغ حمال، من که نویسنده نیستم، شاعر هم نیستم. حسود بدبخت. خاک بر سرت عمله!  الاغ جان، من همان زن بزرگی هستم که پشت سر تو ایستاده ام و خرجت را میکشم که تو کلغوز بتوانی راحت زر زر کنی و شعارهای صدمن یک غاز بدهی. چشمهاتو وا کن، ببین! فهمیدی؟ خاک بر سرت، مرتیکه ی لات الدنگ. کاش تو  یک ذره غیرت سیمون دوبوار را داشتی! خاک بر سرت! داشتم خفه میشدم ها!»