عزیز دلم، تو ملوس ترین مرد ایرانی ای هستی که دیده ام؛ ملوس و لوس و از خود راضی. بارها نوشته ای و گفته ای که هیچگاه تو را ندیده ام و تو برام اصلا وجود نداشته ای و لابد در نگاهت کور بوده ام که پسر به این خوشگلی و نازی را ندیده ام. اما خوشحال باش که ندیدمت، چون اگر دیده بودمت، اگر همینگونه که حالا میبینمت، دیده بودمت، برات خوب نمیشد. مردها دوست ندارند اینطوری دیده شوند. میخواهند همیشه قد بلند و قوی و فعال مایشاء دیده شوند و اگر کسانی پیدا شوند که به قول تو، تو را خوب ببینند و «روانشناس» باشند و یا زندگی، و صخره های زندگی روانشناسشان کرده باشد، تصویر خوبی در برابرت نمیگذارند. باور کن تصویر خوبی نیست دیدن مرد خوشگلی مثل تو در آئینه ی دل من، اما چه میشود کرد؟  

 برای این که راحتت کرده باشم و زیاد به خودت نپرداخته باشم، از تجربه ی عینی زندگی خودم مینویسم. حتما تو خودت را به نوعی در این آئینه خواهی دید و تصویرت را پیدا خواهی کرد.

   البته اگر عینک «نرینه ی ایرانی» این امکان را برات بگذارد که اینگونه دیدن را تحمل کنی؟!

         مردی که تو در میان نامه ی عاشقانه ی قشنگت، یکباره مثل جن ظاهرش کردی و نوشتی «...هست، درست مثل مرد زندگی ات که از خانه بیرونش انداختی، هست... همیشه هست...» و من آن زمان نخواستم «ببینم» که این همدستی و همدلی با آن «جانی»  برای چیست؟...

آنطور که نوشته بودی، تو هم در این سالها دنبال من میگشتی. میخواستی ازدواج کنی و از این حرفها... البته اگر از نوشته ات درست فهمیده باشم؟! «محمد» کمی زودتر واسطه برای خواستگاری فرستاده بود. اما من آن روزها سخت عاشق آن جوانک سربازی رفته بودم و جایی برای او نبود. برای همین هم برات نوشتم: «آن روزها حوصله ی او را هم نداشتم.»

دارم از کسی مینویسم که نوشته ای همان زمانها که تو مرا خواستی، من او را خواسته بودم... ببخش... نمیتوانم گذشته را دستکاری کنم.

چند صباحی هم او را دوست داشتم، اما این درست وقتی بود که چهارده  ساله بودم و حتا یک کلمه هم با او حرف نزدم.

   این تقاص و این کینه و این دشمنی هنوز هست. هنوز هم نمیتواند تحملم کند. هنوز هم بچه ها را – بچه های هر دو مان را - که به دیدنش میروند، برای نوشته های من بازخواست میکند... هنوز هم نمیتواند ببیند زنی که روزی زیر دست و پاش له شده بود – لهش کرده بود - حالا سری توی سرها درآورده است... یادت میآید وقتی برات نوشتم که زندگی موفقی نداشته ام و کتک خورده ام، هیچ واکنشی نشان ندادی؟ من چه ساده بودم که خیال میکردم تو که میگویی دوستم داری و دوستم داشته ای و سالها و سالها دوستم داشته ای، دست کم دلی برای این زندگی مزخرفم میسوزانی... حیف... چه اشتباهی... دست کم همدردی ای... انتظار زیادی است؟ میدانی چرا؟ چون تو هم از همان تباری، تو هم از همان قماشی... تو هم زخمی از من بر دل داری، زخمی که ناخواسته بر تو زده ام و تو نتوانسته ای فراموش کنی که به قول تو «هیچگاه ندیدمت و هیچگاه برام نبوده ای و هیچگاه وجود نداشته ای!» باور کن این طوری خیلی بهتر بود. برای هر دومان بهتر بود.

   من عشق را مهار و فشار و سلطه و تصرف نمیبینم. خشونت در رختخواب هم نمیبینم که «لباسش را پاره کنی، از بالا تا پائین جر بدهی و محکم روی تختخوابش بیاندازی...» و از این حرفها. عشق برای من عین آزادی است. عشق با تملک و تسلط و «تقاص» فرق دارد. عشق یعنی احترام، یعنی آرامش، یعنی دوستی و یعنی یار را، رفیق و دوست دیدن و خودش و زندگی اش و سابقه اش و حال و آینده اش را پذیرفتن؛ پذیرفتن، همان گونه که هست و همانگونه که مینماید. راستی اگر من این نادره ی این روزها نبودم – دستی به قلم نداشتم – و تو نمیتوانستی موزائیکهای زندگی ام را از میان نوشته هام بیرون بکشی، آیا باز هم مینوشتی: «من آن نادره ی آن سالها را دوست دارم؟ و از حالای تو میترسم؟» چرا؟ راستی چرا؟ من همان نادره ام. آن زمان غنچه ای بودم و حالا شکفته شده ام – البته اگر در مثل مناقشه نباشد – من همین پتانسیل را همان زمانها هم داشتم و تو نمیتوانستی ببینی، چون خودم هم هنوز آن را نمیدیدم. من هیچگاه نخواستم ونتوانستم زن خوب فرمانبر پارسایی باشم که مردی را پادشاه میکند. من انسانها را برابر میبینم. برابر ِ برابر. زن و مرد ندارد. برای زندگی همه ی انسانها و خطاها و گرفتاریها و تجربه هاشان هم تفاهم دارم.

 اصلا من کی هستم که بتوانم کسی را به دلیل این که دوستش داشته ام، به محاکمه بکشم که چرا این چنینی و چرا آن گونه نیستی که من میخواهم، که من از تو انتظار دارم، که من برای خودم خوب میدانم؟

من از آنها نیستم که بتوانم دو دوزه بازی کنم. همانگونه که دوستانم میدانند، او هم کمابیش حال و روزم را دریافته بود. حتا یکبار گفت: «تا وقتی دوست مرد دیگری نداری، همه چیز او.کی. است.» همه چیز او.کی. بود. هنوز هم هست. آدم باید برای احساسات رفیقش، همسرش، دوستش تولرانس داشته باشد. باید بفهمد که دوران برده داری به سر رسیده است. من اگر انسانی را خواستم و اگر دوستش داشتم، با تمام عشق و جان و زندگی ام به او میپیوندم و هیچ زنجیری را هم تحمل نمیکنم. هیچ سلطه و مهار کردن و تسلط و تصرفی را هم دوام نمیآورم. میمانم چون میخواهم و میروم، وقتی نمیخواهم و یا دیگر نمیتوانم. به همین سادگی... زندگی زندان نیست. زندگی زنجیر و تعهدات اجباری نیست. زندگی دوست داشتن و احترام گذاشتن به یکدیگر و به گذشته و حال و آینده ی همدیگر است. این تنها تعهدی است که من میشناسم. من به حرف ننه قمرها و بابا شملهایی که پاشنه ی دهانشان را میکشند و پشت سر مردم و – لابد خیلی بیشتر -  پشت سر من  صفحه میگذارند، میخندم... اصلا ما که هستیم که به خودمان اجازه بدهیم در زندگی دیگران کند و کاو کنیم و آنها را به محاکمه بکشیم؟

         راستی برات نوشته بودم که همسرم چشمان سبزی دارد؟!